Pravi antisemiti smeju da demonstriraju ulicama Italije, a antifašiste privode

Kristijan Elia, ratni izveštač i antifašistički aktivista, za Mašinu komentariše nedavna neofašističa okupljanja u Italiji.

Rim

Nekoliko stotina muškaraca u crnom je sedmog januara, salutirajući fašistički pozdrav, ispred nekadašnjeg sedišta neofašističke partije Italijanski društveni pokret u ulici Aka Larentija u Rimu obeležilo godišnjicu pogibije trojice neofašista koji su nastradali 1978.

Neofašističko okupljanje je privuklo pažnju medija, izazvalo strah dela javnosti i navelo italijansku opoziciju da od Vlade zatraži da se stranke krajnje desnice zabrane. Premijerka Italije Đorđa Maloni, predsednica stranke koja se razvila iz Italijanskog društvenog pokreta, je odbacila ove zahteve optuživši, zauzvrat, opoziciju da ne dozvoljava desničarima da obeleže stradanje njihovih članova.

Komentar ovih dešavanja za Mašinu daje Kristijan Elia, iskusni ratni izveštač i antifašistički aktivista iz Barija.

Italijanski društveni pokret je naslednik Italijanske fašističke stranke

Sedmog januara 1978. u Rimu, u ulici Aka Larentija (Via Acca Larentia), živote su izgubili trojica neofašističkih militanata: Franko Bigonzeti, Frančesko Ćavata i Stefano Rekjoni (Franco Bigonzetti, Francesco Ciavatta i Stefano Recchioni). Oni su odugovlačili sa zatvaranjem odeljenja stranke Italijanski društveni pokret (Movimento Sociale Italiano, MSI). IDT je 1948. osnovan kao izravna emanacija Italijanske fašističke stranke, raspuštene nakon oslobođenja i proglašene nezakonitom.

Dinamika napada na fašističke aktiviste ostaje obavijena velom tajne. Sud nikada nije uspeo da izvan razumne sumnje dokaže čija su ubistva odgovornost, ko je bio njihov nalogodavac, a ko materijalni izvršitelj.

Svake godine od te noći neofašisti se okupljaju u Via Aka Larentija kako bi odali počast svojim stradalima, uz obilato korišćenje fašističkih simbola i slogana, što je u Italiji zakonom zabranjeno.

Stoga bi se posmatraču izvana moglo činiti da je političko previranje koje je obeležavanje 7. januara ove godine izazvalo u Italiji preterano. Ali, ono nije kao sva prethodna, iz dva razloga. Prvi razlog je to što je premijerka Italije sada Đorđa Meloni (Giorgia Meloni), čelnica stranke Braća Italije (Fratelli d’Italia).

Da bismo razumeli aktuelna dešavanja, moramo se vratiti desetak godina unazad

„Još pre desetak godina, u januaru 2012, neofašisti su (prvi put nakon 1979, godine prve komemoracije) promenili mnoge stvari u ulici Aka Larentija, počevši od spomen-ploče. Prethodna spomen-ploča je postavljena 1978. na ceremoniji koju je vodio Đanfranko Fini (Gianfranco Fini), tadašnji glavni sekretar Fronta mladih (Fronte della Gioventù), organizacije mladih MSI. Tri žrtve su na toj prvoj ploči definisane kao „žrtve političkog nasilja”.

Bio je tu i apel: „Za slobodu i bolju Italiju”. U subotu, 7. januara 2012, ovu je ploču zamenila grupa bivših militantnih članova stranke koji su osporavali Finija zbog njegovog zaokreta ka političkoj umerenosti i njegove osude fašizma, koji su ga je naveli da raspusti MSI, Italijanski društveni pokret, i osnuje Nacionalnu alijansu (Alleanza Nazionale) umerenu organizaciju desnog centra. Na novoj ploči je pisalo da su trojicu militantnih aktivista ubili „komunistička mržnja i sluge države”. U potpisu stoji: „Drugovi”. Pročelja i ulica oko ploče oslikani su muralima inspirisanim neofašizmom s ogromnim keltskim krstom.

Grupu koja je označila raskid sa starim vođstvom MSI-ja i njihovim umerenim zaokretom predvodila je sama Đorđa Meloni, koja će deset meseci kasnije sa svojim sodalistima osnovati stranku Braća Italije, Fratelli d’Italia, koja je sada na vlasti. Promena table je svojevrsni temeljni akt koji je dorektno vezan za fašističku prošlost. Tvrditi danas, kao što su učinili sama Meloni i veći deo italijanske štampe, da se scene otvorene fašističke komemoracije ne mogu povezati s aktuelnom italijanskom vladom je duboko netačno.

Postoji direktna veza, i ona je identitetska. A kada premijerka Meloni na konferenciji za štampu viče da „nju niko ne može da uceni”, ona ne uspeva da jasno i nedvosmisleno preseče sa svojom davnom i nedavnom prošlošću.

Meloni podržava Netanjahua

Ima ovde još nečega. Druga velika novost je da su se u decembru u dva navrata u milanskom pozorištu La Scala dogodile dve epizode povezane s kontinuiranim istrebljenjem civila u Pojasu Gaze. Tokom predstave kojom je otvorena sezona prestižnog milanskog pozorišta, notorno vrlo medijski orijentisane ceremonije kojoj su prisustvovali najviši državni činaoci, jedan gledalac je uzviknuo „Živela antifašistička Italija!” Odmah ga je identifikovalo i grubo ga udaljilo političko odeljenje italijanske policije, DIGOS. Nekoliko dana kasnije, grupa demonstranata je u pozorištu razvila transparent na kom je pisalo: „Stop bombardovanju Gaze”. Zaustavili su ih policajci, priveli u policijsku postaju, legitimisali ih i pretili im. Sve to dok stotine neofašista nekoliko dana kasnije nesmetano mogu da ilegalno veličaju fašizam bez posledica.

Premijerka Meloni se od dana nakon napada Hamasa u Izraelu izjasnila na strani jevrejske države, optužujući za antisemitizam one koji demonstriraju protiv onoga što bi se moglo dokazati kao genocid – dok pravi antisemiti, s nikad razrešenim vezama s fašizmom, mogu slobodno da demonstriraju na ulicama. Vlada premijerke Meloni sa sobom nosi sve protivrečnosti fašizma koji u Italiji zapravo nikada nije umro. Ali koji sada, kao što se vidi, vlada.

Prethodni članak

Radnici Zastava oružja rade u zaleđenim pogonima – nadležni ne reaguju

Izraelski genocid nad Palestincima najteži je u 21. veku, kaže Oxfam

Sledeći članak